Search
Topics
  Create an account Home  ·  Topics  ·  Downloads  ·  Your Account  ·  Submit News  ·  Top 10  
Περιφέρεια Ν. Αιγαίου


Online χρήστες
Υπάρχουν επί του παρόντος 27 Επισκέπτης(ες) και 0 Μέλος(η) που είναι συνδεδεμένος(οι)

Είσαστε ανώνυμος χρήστης. Μπορείτε να εγγραφείτε πατώντας εδώ

Ενδιαφέρουσες Συνδέσεις
Ενδιαφέρουσες Συνδέσεις

Εξετάσεις
Πανελλήνιες
ΑΣΕΠ

Έργα 3ου ΚΠΣ
Επιτροπή Επιμόρφωσης Ν. Κυκλάδων
ΠΕΠ Ν.Αιγαίου
Δικτυακός Τόπος ΚτΠ
Γραφείο για την ΚτΠ του ΥΠΕΠΘ
Ειδική υπηρεσία εφαρμογής προγραμμάτων ΚΠΣ
Δικτυακός Τόπος ΕΠΕΑΕΚ

Μεταπτυχιακά
Μεταπτυχιακά

Ανακοινώσεις EduNet
-Λογαριασμοί mail και dialup για εκπαιδευτικούς

Ευρωπαϊκά Προγράμματα
Τρέχοντα προγράμματα που ενδιαφέρουν τα σχολεία
European SchoolNet

Πολιτιστικές Εκδηλώσεις
Πολιτιστικές Εκδηλώσεις 

Εκπαιδευτική Νομοθεσία
Εκπαιδευτική Νομοθεσία

Δρομολόγια Πλοίων
Δρομολόγια Πλοίων (από και προς Σύρο)

Δρομολόγια Πλοίων γισ τα νησιά των Κυκλάδων




Άλλες πηγές καιρού



ΕΛΜΕ Κυκλάδων


ΚΕΠΛΗΝΕΤ Νομού Κυκλάδων
  





Σχολικοί Σύμβουλοι


Τηλεεκπαίδευση

Πληροφορίες από εδώ.


Με άλλα μέσα: Η μελέτη του Χρόνου: Από τον Πλάτωνα στον Hawking. Των Στέφου κ.α.
Ημερομηνία καταχώρησης Thursday, April 22 @ 18:42:39 EEST από admin0

Φυσική stefos Αρθρα "Στέφος Ευστάθιος, s_stefos@hotmail.com, Διπλ. Ηλ/γος Μηχ/κός
Μαστρογιάννης Μιχαήλ, Φιλόλογος
Καθηγητές Γυμνασίου Ιαλυσού, Ρόδος

Βασικός σκοπός της εργασίας αυτής είναι να γίνει μια περιγραφική αποτίμηση του χρόνου ως ζητήματος φιλοσοφικού και επιστημονικού ενδιαφέροντος.
Η αναφορά ξεκινά από τον Αρχιμήδη και τον Αριστοτέλη και μέσω του Πλατωνικού Τίμαιου καταλήγει σε ευρωπαίους στοχαστές για να καταδειχθεί επιγραμματικά η διαλεκτική σχέση μεταξύ φιλοσοφίας και επιστήμης στο θέμα αυτό.


Η μελέτη του Χρόνου: Από τον Πλάτωνα στον Hawking


Ο χρόνος στάθηκε για την ανθρωπότητα μια από τις μεγαλύτερες πηγές μυστηρίου. Η βαθιά και μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη φύση του χρόνου οδήγησε σε επίμονους προβληματισμούς ποιητές, συγγραφείς, φιλοσόφους και επιστήμονες όλων των εποχών.

Το αίνιγμα σχετικά με την πραγματική φύση του χρόνου μπορεί να τεθεί ως εξής: πρέπει να θεωρείται ο χρόνος ως ένα αμετάβλητο και υπερβατικό υπόβαθρο στο οποίο διαδραματίζονται γεγονότα ή απλώς να θεωρείται ως τα ίδια τα γεγονότα έτσι ώστε, αν δεν υπάρχουν συμβάντα να μην υπάρχει ούτε χρόνος; Η διάκριση μάς ενδιαφέρει διότι η πρώτη υπόθεση αναφέρεται στη δημιουργία του σύμπαντος εν χρόνω. Η εναλλακτική λύση είναι να φανταστούμε το χρόνο ως κάτι που εμφανίζεται μαζί με το σύμπαν. Δεν υπήρχε, δηλαδή, «πριν» από την αρχή του σύμπαντος, επειδή «μια φορά κι έναν καιρό» δεν υπήρχε χρόνος.

Στην καθημερινή μας εμπειρία μετρούμε το χρόνο με αναφορά σε αλληλουχίες από φυσικά γεγονότα. Συχνά ο χρόνος ορίζεται από τον τρόπο με τον οποίο μεταβάλλονται τα πράγματα. Ο μαθηματικός Gerald J. Whitrow, συγγραφέας του σημαντικού έργου Η Φυσική Φιλοσοφία του χρόνου, επεξηγεί πως οι ιδέες του Αρχιμήδη και του Αριστοτέλη αντιπροσωπεύουν δύο ακραίες οπτικές για το χρόνο: Ο Αριστοτέλης θεωρούσε το χρόνο ενδογενή και, αντίθετα από τον Αρχιμήδη, θεμελιακό για το σύμπαν. Αυτή η διαμάχη συνεχίστηκε, με την μια ή την άλλη μορφή, μέσα στους αιώνες.

Στο κοσμολογικό έργο του Πλάτωνα Τίμαιος, ο αισθητός κόσμος είναι κόσμος «συμβαινόντων» ή «συμβάντων». Οτιδήποτε γίνεται έχει αιτία. Εισάγεται, με αυτόν τον τρόπο, η ιδέα του «δημιουργού» που κατασκευάζει τον κόσμο. Όμως, κάθε δημιουργός εργάζεται βάσει προτύπου. Το πρότυπο, του οποίου «αντίγραφο» ή εικόνα αποτελεί ο αισθητός κόσμος, είναι αιώνιο. Ο κόσμος δεν είναι αιώνιος, αλλά γεγονός, δηλαδή κάτι που έγινε. Κάθε αισθητό προέκυψε ως αποτέλεσμα μιας διεργασίας. Ο αισθητός κόσμος βρίσκεται πάντα σε εξέλιξη και έχει ιστορία, σε αντίθεση με το δημιουργό που είναι αιώνιος, όπως και το πρότυπο της δημιουργίας (Taylor, 2000: 498 – 521).

Μας οδηγεί, έτσι, ο Πλάτωνας στη διατύπωση ενός σημαντικού κανόνα για το βαθμό αληθείας τον οποίο μπορεί κανείς να περιμένει από τις φυσικές επιστήμες. Ο λόγος για το αμετακίνητο και αμετάβλητο πρότυπο μπορεί να είναι ακριβής και οριστικός: αντανακλά την οριστικότητα του αντικειμένου του. Αντίθετα, ο λόγος για το αισθητό αντίγραφό του, το οποίο μεταβάλλεται συνεχώς, είναι κατ’ ανάγκη μόνο προσεγγιστικός. Οφείλουμε, όμως, να προσπαθούμε να καθιστούμε τις προσεγγίσεις όσο το δυνατόν ακριβέστερες. Απλό σημερινό παράδειγμα αποτελεί η αντίληψη ότι όλες οι πραγματικές μετρήσεις φυσικών μεγεθών είναι προσεγγιστικές και κάθε πειραματικός προσδιορισμός τέτοιου μεγέθους, για να είναι αξιόπιστος, πρέπει να συνοδεύεται από δήλωση του «πιθανού σφάλματος».

Η ρήση ότι όλες οι γνώσεις για τη φύση αποτελούν «αληθοφανείς μύθους» δεν σημαίνει ότι την επιστήμη μπορούν να την αντικαταστήσουν μύθοι, αλλά ότι τα πορίσματά της που πρέπει να γίνονται όσο το δυνατόν ακριβέστερα, επιδέχονται όλα βελτίωση. Τις καλύτερες μετρήσεις μπορούν να τις ξεπεράσουν άλλες ακριβέστερες. Οι πιο ικανοποιητικές εξηγητικές υποθέσεις είναι πάντα τροποποιήσιμες στο φως στοιχείων που έχουν παραβλεφθεί ή έχουν πρόσφατα ανακαλυφθεί. Επειδή τίποτε αισθητό δεν μπορεί να είναι αιώνιο, ο δημιουργός έδωσε στον κόσμο μια «κινητή εικόνα της αιωνιότητας», την οποία ονομάζουμε χρόνο.

Για τον Πλάτωνα, αλλά και για τους θαυμαστές της φιλοσοφικής του διδασκαλίας όπως είναι ο Πλωτίνος και ο άγιος Αυγουστίνος, η απόλυτα ομοιόμορφη ροή του χρόνου αποτελεί ατελή αντανάκλαση της ταυτότητας της αιωνιότητας με τον εαυτό της (Γεωργούλης, 2000: 521 – 561). Ο χρόνος αποτελεί τη χαρακτηριστική μορφή του αισθητού. Όταν προσπαθούμε να μιλάμε για το αιώνιο, το αναφέρουμε ως «αυτό που ήταν, είναι και θα είναι». Για την ακρίβεια, όμως, ότι μπορεί να καλείται αιώνιο απλώς «είναι». Δεν πρέπει να λέμε ούτε ότι «ήταν», ούτε ότι «θα είναι», γιατί αυτού του είδους οι εκφράσεις ταιριάζουν μόνο σε ότι «συμβαίνει».

Πριν ο δημιουργός κατασκευάσει τον κόσμο δεν υπήρχε χρόνος, αφού ο χρόνος και ο κόσμος «άρχισαν» μαζί. Προκειμένου να υπάρξει χρόνος, χρειάζονται αισθητά σώματα με σταθερή κίνηση, που χρησιμεύουν για τη μέτρησή του. Έτσι, ο δημιουργός επινόησε τον Ήλιο και τους άλλους «πλανήτες» και τους έθεσε στις τροχιές που προβλέφθηκαν γι’ αυτούς. Η σειρά τους, από τη Γη προς τα έξω, είναι η εξής: Σελήνη, Ήλιος, Έσπερος, «άστρο του Ερμή» και τέλος οι τρεις «εξώτεροι» πλανήτες, οι οποίοι δεν κατονομάζονται από τον Τίμαιο. Ο Ήλιος, ο Έσπερος και το «άστρο του Ερμή» έχουν την ίδια «περίοδο», αλλά οι δύο τελευταίοι βρίσκονται σε αντίθεση με τον Ήλιο. Οι παρατηρήσιμες κινήσεις των πλανητών είναι περίπλοκες σπειροειδείς τροχιές (έλικες). Οι συνιστώσες των κινήσεων όλων των πλανητών είναι αιώνια και ακατάπαυστα ομοιόμορφες και κανονικές και αποτελούν «χρόνο» όσο και ένας σεληνιακός μήνας ή ένα ηλιακό έτος (Κάλφας, 1999: 211 – 217). Χρησιμοποιώντας γεωμετρικά σχήματα, τρίγωνα και αρκετά στοιχεία της Πυθαγόρειας διδασκαλίας, ο Πλάτωνας συνδέει το χώρο με το χρόνο θέτοντας τις βάσεις για την έννοια του «χωρόχρονου», ο οποίος θα απασχολήσει έντονα τους φυσικούς επιστήμονες του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα (Mattei, 1995: 78 – 101).

Η άποψη του Πλάτωνα, κατά την οποία ο φυσικός κόσμος, μαζί και ο χρόνος, ανήκουν σε μια δευτερεύουσα φαινομενική πραγματικότητα, δεν ήταν η πρώτη που αφορούσε τη σχέση του χρόνου με τον κόσμο. Είχε προηγηθεί ο Παρμενίδης, που πίστευε πως η πραγματικότητα είναι ταυτόχρονα αδιαίρετη και αχρονική. Ο μαθητής του Ζήνων ο Ελεάτης από τη Νότια Ιταλία παρουσίασε τα περίφημα παράδοξά του, τα οποία αποσκοπούσαν να υπονομεύσουν την αντίληψη της εποχής του για το χρόνο. Ένα από τα γνωστότερα αναφέρεται συνήθως ως το παράδοξο του Αχιλλέα με τη χελώνα. Το παράδοξο ισχυρίζεται ότι δείχνει πως η κίνηση είναι αδύνατη αν ο χρόνος μπορεί να υποδιαιρεθεί απεριόριστα.

Οι γνώμες για τη σημασία αυτού και των άλλων παραδόξων του Ζήνωνα διχάζονται. Στους είκοσι τέσσερις αιώνες που μεσολάβησαν από τη διατύπωσή τους, είτε απορρίφθηκαν ως παράλογα είτε αντιμετωπίστηκαν ως τα πλέον βαθυστόχαστα στην τεράστια βιβλιογραφία που δημιούργησαν. Στην προσεκτική του ανάλυση, ο Whitrow καταλήγει ότι υπάρχουν δύο μόνο τρόποι με τους οποίους είναι δυνατό να επιλυθούν τα παράδοξα. Είτε να αρνηθεί κανείς την ιδέα του γίγνεσθαι, οπότε ο χρόνος αποκτά ουσιαστικά ιδιότητες τύπου χώρου, είτε να απορρίψει την παραδοχή ότι ο χρόνος, όπως ο χώρος, μπορεί να διαιρείται επ’ άπειρον σε συνεχώς μικρότερα κομμάτια.

Η διαμάχη για τη φύση του χρόνου απασχόλησε και ανθρώπους της εκκλησίας όπως είναι και ο Άγιος Αυγουστίνος, καθολικός επίσκοπος, ο οποίος ποτέ δεν αρνήθηκε τις Νεοπλατωνικές του ιδέες. Ο Άγιος Αυγουστίνος αποδέχεται την πλατωνική άποψη για τη σύνδεση του χρόνου με την κίνηση του ήλιου, του φεγγαριού και των αστεριών. Συμμερίζεται τον Πλωτίνο, ο οποίος πιστός κι αυτός στην πλατωνική διδασκαλία για τη φύση του χρόνου σημειώνει πως ο χρόνος είναι μια εικόνα της αιωνιότητας.

Στην ευρωπαϊκή φιλοσοφία ο Cant διετείνετο ότι όπως ακριβώς το κόκκινο χρώμα μπορεί να προκαλέσει διαφορετικές εντυπώσεις σε διαφορετικούς παρατηρητές, ενώ είναι ουσιαστική συνιστώσα της θέας, έτσι και ο χρόνος, ενώ είναι ουσιαστική συνιστώσα της νόησής μας, στερείται αντικειμενικής πραγματικότητας: «Ο χρόνος δεν είναι κάτι το αντικειμενικό. Δεν είναι ούτε ουσία, ούτε τυχαίο, ούτε σχέση, αλλά μια υποκειμενική συνθήκη, που οφείλεται αναγκαστικά στη φύση του ανθρώπινου μυαλού». Η «υποκειμενιστική» οπτική του Cant μπορεί να παραλληλισθεί με τον τρόπο που επιλέγουν ορισμένοι σύγχρονοι επιστήμονες να εξηγήσουν το χρόνο. Ένας πολύ απλός και προφανής τρόπος διεξόδου, δημοφιλής ανάμεσα στους ιδεαλιστές όλων των εποχών – τον Παρμενίδη, τον Πλάτωνα, τον Spinoza, τον Hegel –, είναι να πεις ότι ο χρόνος είναι βαθύτατα συνυφασμένος με αντιφάσεις, άρα δεν μπορεί να είναι πραγματικός. Μια περιφρονητική παρατήρηση γι’ αυτού του είδους τη μεταφυσική διφορούμενη στάση οφείλεται στον επιστήμονα της λογικής M. Cleugh: «Το να πεις απλώς ότι ο χρόνος πρέπει να είναι μόνο μια φαινομενικότητα επειδή είναι αντιφατικός στο εσωτερικό του, βρίσκεται πολύ μακριά από τη λύση των προβλημάτων. Δεν αποτελεί καν κάποια απάντησή τους».

Ο Boltzmann χαρακτήρισε τη μεταφυσική ως «ημικρανία του ανθρώπινου μυαλού». «Τα απλούστερα πράγματα είναι πηγή άλυτων αινιγμάτων για τη φιλοσοφία». Σημείωνε επίσης: «Με απεριόριστη οξύνοια κατασκευάζει μια έννοια του χώρου ή του χρόνου και στη συνέχεια βρίσκει πως είναι απολύτως αδύνατο να υπάρχουν αντικείμενα σ’ αυτό το χώρο ή να πραγματοποιούνται διαδικασίες κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου… Νομίζω ότι το να το ονομάσει κανείς αυτό λογικό είναι ανάλογο με την περίπτωση εκείνη όπου κάποιος θέλει να αναρριχηθεί σ’ ένα βουνό, φορά όμως ένα ρούχο με τόσο πολλές μακριές πτυχές ώστε τα πόδια του να μπερδεύονται διαρκώς. Θα πέσει με τα πρώτα βήματα που θα κάνει στους πρόποδες. Η πηγή αυτού του είδους της λογικής βρίσκεται στην υπερβολική εμπιστοσύνη σε ότι αποκαλείται νόμος της σκέψης». Ο Boltzmann άσκησε οξεία κριτική σε διάφορους φιλοσόφους, ιδιαίτερα στον Hegel, τον Sopenhauer και τον Cant: «Για να πάω απευθείας στα πιο απροσπέλαστα βάθη κατευθύνθηκα στο Hegel. Τι ασαφή και απερίσκεπτη ροή λέξεων έμελλε να βρω εκεί: Το άτυχο άστρο μου με οδήγησε από τον Hegel στον Sopenhauer… Ακόμα και στον Cant υπήρχαν πολλά πράγματα που τα κατανοούσα τόσο λίγο, ώστε, με δεδομένη τη γενική του οξύνοια, σχεδόν υποψιάστηκα ότι τραβούσε το χαλί κάτω από τα πόδια του αναγνώστη ή ακόμη πως ήταν απατεώνας» (Coveney & Highfield: 1999: 29 – 37). Αυτή η οξύτατη κριτική που άσκησε ο Boltzmann στη φιλοσοφική εξέταση των πραγμάτων θα είχε πιθανότατα αμβλυνθεί αν είχε τη δυνατότητα να μελετήσει τις σύγχρονες επιστημονικές απόψεις τόσο του Einstein όσο και του Hawking για το χωρόχρονο, τον οποίο είχε ουσιαστικά εισαγάγει ο φιλόσοφος Πλάτωνας.

Για τις ανθρώπινες αισθήσεις, ο χώρος και ο χρόνος είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Χώρος είναι το πλαίσιο μέσα στ οποίο κινούμαστε, σε τρεις διαστάσεις. Ενώ μπορούμε να μετακινηθούμε με ευκολία στο χώρο, στο χρόνο κινούμαστε πάντα προς τα εμπρός. Αντίθετα με τους σύγχρονους φυσικούς ο Νεύτωνας πίστευε ότι υπάρχει ένας «απόλυτος χώρος» κι ένας «απόλυτος χρόνος» σε σχέση με τους οποίους μπορούν να μετρηθούν οι θέσεις και οι ταχύτητες των σωμάτων. Ο Νεύτωνας επηρεάστηκε, σχετικά με το χρόνο, από τον μαθηματικό καθηγητή του Isaac Barrow ο οποίος σημείωνε ότι: «εφόσον οι μαθηματικοί χρησιμοποιούν συχνά το χρόνο, θα όφειλαν να έχουν σαφή θέση για τη σημασία της λέξης, αλλιώς είναι τσαρλατάνοι». Έτσι, ο Νεύτωνας τονίζει στα Principia: «Ο απόλυτος, αληθινός και μαθηματικός χρόνος… ρέει από μόνος του και από τη φύση του ομοιόμορφα, χωρίς να σχετίζεται με οτιδήποτε εξωτερικό» (Barrow, 1995: 117 – 138).

Η μηχανική του Νεύτωνα υποσχόταν τεράστια προγνωστική ισχύ, επιτρέποντας σε μια στιγμή να παρέχει κάθε δυνατή πληροφορία για το παρελθόν και το μέλλον του σύμπαντος. Σήμερα, όμως, γνωρίζουμε ότι η θεωρία της κίνησης του Νεύτωνα αποτυγχάνει όταν εφαρμοστεί σε σώματα κινούμενα με ταχύτητες που προσεγγίζουν την αντίστοιχη του φωτός, σε τεράστιες μάζες, στις μαύρες τρύπες του Stephen Hawking, όπου οι βαρυτικές δυνάμεις γίνονται ισχυρότατες και στις πολύ μικρές κλίμακες μήκους που εμπεριέχουν ατομικά και υποατομικά σωματίδια στην κβαντομηχανική.

Ο Hawking, πιστεύει στη θεωρία της μεγάλης έκρηξης, μελετά τις μαύρες τρύπες και αποδέχεται τον τετραδιάστατο χωρόχρονο που εισήγαγε ο Πλάτωνας, παρότι δεν δείχνει να συμφιλιώνεται με την έννοια του Δημιουργού (Hawking, 1997: 37 – 63). Στην θεωρία της μεγάλης έκρηξης εναντιώθηκε ο Fred Hoyle, ένας από τους μεγαλύτερους αστρονόμους και φιλοσόφους του χρόνου στον 20ο αιώνα, ο οποίος υποστηρίζει ότι όλα τα γεγονότα του παρελθόντος και του μέλλοντος εξελίσσονται σε έναν τετραδιάστατο χωρόχρονο. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, όλες οι στιγμές του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος συνυπάρχουν σε μια συνεχή χωροχρονική πραγματικότητα.

Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις και οι δύο μεγάλες επαναστάσεις της θεωρητικής φυσικής του 20ου αιώνα που διέπουν τη μελέτη του χρόνου, η σχετικότητα του Einstein και η κβαντική μηχανική, θεμελιώνονται πάνω στην ίδια ιδέα ενός τετραδιάστατου χωρόχρονου, ο οποίος με τη σειρά του βασίζεται θεωρητικά στο πυθαγόρειο θεώρημα (Powers, 1998: 134 – 164). Επιπλέον, ο Δημήτρης Νανόπουλος μιλά για το επίπεδο ή ευκλείδειο σύμπαν, στο οποίο η χωρική απόσταση μεταξύ δύο σημείων δίνεται από ένα γενικευμένο πυθαγόρειο θεώρημα κάνοντας ακόμη μια φορά επίκαιρη την προσέγγιση του Πλάτωνα για τη φύση του χρόνου.


ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Barrow J., (1995), Η απαρχή του σύμπαντος, Αθήνα, Κάτοπτρο
2. Coveney P., Highfield R., (1991), Το βέλος του χρόνου, Αθήνα, Κάτοπτρο
3. Hawking S., (1997), Το χρονικό του χρόνου, Έκδοση αναθεωρημένη και επηυξημένη, Αθήνα, Κάτοπτρο
4. Mattei J.-F., (1995), Ο Πυθαγόρας και οι Πυθαγόρειοι, Αθήνα, Καρδαμίτσας
5. Powers J., (1998), Φιλοσοφία και νέα Φυσική, Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
6. Taylor A., (2000), Πλάτων. Ο άνθρωπος και το έργο του, Γ΄ έκδοση, Αθήνα, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης
7. Γεωργούλης Κ., (2000), Ιστορία της Ελληνικής Φιλοσοφίας, Γ΄ έκδοση, Αθήνα, Παπαδήμας
8. Κάλφας Β., (1999), Πλάτων Τίμαιος, Β΄ έκδοση, Αθήνα, Πόλις
9. Παππά Ε., (1980), Ο Πλάτωνας στην εποχή μας, Β΄ έκδοση, Αθήνα, Εκδόσεις Εικοστού πρώτου
10. http://physics4u.gr/news/2001/nanopoulos.html

"

 
Σύνδεση
Παρωνύμιο

Συνθηματικό

Δεν έχετε ακόμα Λογαριασμό; Μπορείτε να ανοίξτε ένα. Ως εγγεγραμμένος έχετε κάποιες επιπλέον δυνατότητες όπως διαχείριση θεμάτων, διαμόρφωση παρατηρήσεων και καταχώρηση παρατηρήσεων με τ'όνομα σας.

Συσχετιζόμενοι Σύνδεσμοι
· Περισσότερα για Φυσική
· Νέα admin0


Πιο δημοφιλής είδηση για Φυσική:
Στροφορμοσκόπιο:Πειραματική συσκευή για τη μελέτη στροφορμής. Του Δ.Τσαούση


Article Rating
Average Score: 5
Αριθμός Ψήφων: 12


Please take a second and vote for this article:

Excellent
Very Good
Good
Regular
Bad


Επιλογές

 Εκτύπωση αρχικής σελίδας Εκτύπωση αρχικής σελίδας



 
Web site powered by PHP-Nuke

All logos and trademarks in this site are property of their respective owner. The comments are property of their posters, all the rest © 2005 by me.
You can syndicate our news using the file backend.php or ultramode.txt
PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.